LET'S BLESS NICO PEREZ!

Dear friends and family, 

As many of you know, Nico's car got stolen about two weeks ago. He parked it in front of his door on Friday night and Saturday morning it was gone. Sadly, there were also a few piano's, a friend's guitar, cables and other valuable items in the back and the trunk that will not be covered by the insurance claim. With a wedding coming up, we are saving all the money we can so anything you would like to give would be such an incredible blessing. 

Our goal is to raise $5000 to cover the expenses of the equipment and its shipment by October 16, 2012.

A lot of you have expressed the desire to help and we want to make it as easy as possible for you. Nico's family and I have set up a PayPal donation fund. A percentage of the money goes toward PayPal fees but most of it will go to Nico. All you have to do is click on the 'donate' button on the right, follow the steps to pay with your credit card and you will be all set. 

We are placing this at a high place of urgency as this unfortunate event has put a strain on Nico. These instruments are detrimental to his position as a worship leader as well as his ministry with Desperation Band. 

I have included some links to websites to give you an idea of the equipment that was taken. 

Nord Electro 3 HP (the piano he proposed to me with ☹)
Gator Case
Alesis Micron Synth
Alesis Gator Case
Portable Piano Stand
$500 worth of cables  
other valuable items
(Yes, this stuff surprisingly all fit in his car.)

Nico has the faithful heart of a worshipper and servant. We trust in the Lord that he will be blessed beyond every expectation for his Kingdom. 

We are grateful to all of you! 

Love, 

Eveline & the Perez family

                                                                           

Turn, turn, turn, turn, there is a season turn, turn..

Even overlopen wat er de laatste weken gebeurd is:
- Nico zijn verjaardagsfeestje was een verrassing en was een succes :). Het was een hele leuke avond met veel vrienden, veel plezier en natuurlijk veel eten. Hij had geen idee en was echt overweldigd. De dag erna zijn we samen gaan ontbijten en 's avonds dan uit eten geweest. Een typisch Colorado restaurant waar ik hert gegeten heb. Het had gesmaakt!

- Er blijven nog amper 2 weken les over. Eén week les, één week examens en dan is het voorbij.

- Ondertussen is Nico gestopt op zijn werk. Een heel verhaal ook wel. Het ging al een paar maanden een beetje moeilijk. Hij voelde zich niet echt gewenst. Hij werkte halftijds als aanbiddingsleider in de kerk en wilde altijd fulltime gaan werken, maar ze hadden niks voor hem. Dan nemen ze in één keer iemand anders aan, vanuit een andere staat... helemaal van buiten af en verhuizen ze Nico naar een andere afdeling. Dit was voor hem een teken om het maar beter ergens anders te gaan zoeken dus heeft hij zijn ontslag ingediend. Hij blijft wel nog altijd bij de Desperationband. Nu blijft het uitkijken naar iets nieuw, een nieuwe kans en meer mogelijkheden.

- Donderdagavond was ik met Nico zijn ouders naar een playoff match van de Nuggets tegen de Lakers geweest (basketbal). Het was een geweldige match! Spannend van begin tot eind. Het publiek was super uitbundig. Ik wou dat ik het beter kon omschrijven, maar het was gewoon heel leuk. Zo veel enthousiasme en passie. Geweldig om te zien. Ze hadden gewonnen met 113-94.

Vandaag waren Nico en ik naar Boonzaaijers geweest. Boonzaaijers is een Nederlandse bakkerij. Eén keer per maand komt er een groep Nederlanders samen voor een koffie uurtje. We hadden een appelflap en oliebol besteld. Was echt wel lekker. Het was leuk om Nederlands te praten, het voelde een beetje meer als thuis aan. Heel leuk.

Nu kijken we dus uit naar het einde van het schooljaar en 10 dagen Virginia in juni :).
Mijn auto is ondertussen ook gemaakt... (of had ik dat al gezegd, ik moet mijn andere blogs eens nalezen haha).

P.S. Gelukkige moederdag aan mijn liefste mama!! Love you x

Eveline

Een eerste keer voor alles...

Jesse is nu ondertussen al 2 weken thuis. Het gaat beter met hem, zijn been is zich aan het herstellen, maar het ziet er toch naar uit dat het 6 maanden tot een jaar zal duren vooraleer hij volledig gerevalideerd is. Hij heeft zijn Harley ingeruild voor een iets kleinere versie:

Gisteren was het zijn verjaardag (en vandaag opnieuw: volgens de wet is het vandaag, volgens zijn eigen mama was het gisteren dus vieren we het natuurlijk twee keer eh) en heb ik hem een bel gekocht voor op zijn nieuwe aanwinst. Hij gebruikt het uitvoerig! Jacque heeft gisteren haar haren laten knippen voor St. Baldrick's Day. Een organisatie die geld inzamelt en zich inzet voor kanker patiënten. Ze heeft niet enkel een paar centimeter geschonken, maar haar hele hoofd laten scheren. Wat een durf! Ik zou het zelf niet kunnen...
Nico en ik zijn vrijdag naar Prom geweest. Nooit gedacht dat we dat opnieuw zouden doen. We hebben samen 'gechaperoned' zoals ze dat noemen. Was een leuke avond.
De reden voor mijn titel van deze blog is het volgende. Ik word me er echt van bewust hoe dit jaar en het hele verhuizen naar Amerika ik echt besef dat er echt een eerste keer is voor alles: eerste keer zelf rekeningen betalen, zelf mijn belastingen doen, voor de eerste keer naar de ER gaan en in een ziekenhuis worden opgenomen, de eerste keer zelf vakanties boeken, mijn eerste lening aanvragen, een eerste auto kopen, zelf verzekering zoeken, en een eerste keer dat er op mijn auto wordt ingereden!! Zeven maanden rij ik rond met de auto van Nico zijn papa. Nooit problemen mee gehad. Nooit ook maar iets aan de hand gehad. Ik heb nu twee weken mijn eigen, eerste auto, rijdt er toch geen 17 jarige tegen op zeker!! Er is een reden waarom ze in België pas vanaf 18 hun rijbewijs krijgen!! Mijn auto stond netjes geparkeerd aan de kerk wanneer ik buiten kom, er naar toe wandel en denk tot mezelf: 'Nee, dat kan mijn auto niet zijn...' De hele linkerbumper aan de achterkant gewoon volledig geschuurd, gekrast (of hoe ge het ook kunt noemen). Oooeeeeehhhhhhh!!! Nu mag ik mij morgen met de verzekering gaan bemoeien. Het blijft het ene papierwerk na het andere. Gelukkig hebben de mensen hun informatie achter gelaten en krijgen we het hopelijk opgelost. Er is dus echt een eerste keer voor alles.
On the bright side of things, nog maar 5 weken tot het einde van het schooljaar en dan fijn 2 maandjes vakantie. Ben al een reis aan't plannen naar Washington D.C.
Komt hopelijk in orde :).

Eventful

Het wordt weer eens tijd voor een nieuw blog bericht. Spring Break is ondertussen ook al 2 weken achter de rug. Het was een rustige week met prachtig weer. Heb voor school kunnen werken maar heb ook van de vakantie kunnen genieten. Had War Horse en Hunger Games gekeken. Twee goede films wel. Ben wat in Denver gaan shoppen (H&M) en na wat rondkijken op het internet een auto op't oog gekregen. Ik reed dus nog altijd rond met de auto van Nico zijn papa en het werd stilletjes aan tijd om die terug te geven. Dus zijn we met z'n allen (ik en Nico's ouders) toch maar eens gaan kijken. Na wat kijken, rondrijden, nog eens kijken, nog maar wat nadenken, iemand anders eens laten rijden, hadden we besloten dat het een goed idee was om die auto dan maar te kopen. Geld hadden we nog niet, dus gingen we de auto maandag of dinsdag komen halen. De week erna bleek drukker te zijn dan ik dacht. Van school meteen door naar de kerk om piano te oefenen voor woensdagavond en zondagmorgen. Maandag oefenen, dinsdag oefenen, woensdag spelen en toen was het al donderdag. Nog altijd geen auto gaan halen. Donderdag eindelijk wat tijd om even te bekomen en om half 9 's avonds wacht ik op Nico die van plan is om langs te komen na zijn 'band practice'. Nico zijn mama stuurt mij een bericht en vraagt of Nico bij mij is , want ze moet hem dringend spreken. Krijg ik te horen dat Jesse, Nico zijn papa, een ongeluk heeft gehad met de moto en op spoed ligt. (Alles is ok nu. Heeft een operatie gehad en moet minstens 6 maand revalideren).

 Ik maar mijn trui over mijn pyjama (ja, om half 9 heb ik mijn pyjama al aan) aangedaan en vertrokken met alleen mijn portefeuille en gsm in de hand. Wanneer ik daar aankom, is iedereen al daar. Jacque komt even naar buiten zodat ik in haar plaats naar binnen kan. Jesse heeft veel geluk gehad. Maar goed dat hij een helm ophad: 7 gebroken ribben, een gekneusde long, gebroken enkel, been en knie. Ik ga daar binnen en ik voel me al wat minder goed. Heb al een hele tijd pijn in mijn rug en opeens begon dat nog meer pijn te doen. Komt de 'bone' dokter even binnen (à la Callie Torres maar dan een man en niet zo knap als Avery of Shepherd) en begint even uit te leggen hoe alles wel gebroken is. Ik voel me nog slechter en zeg: Ik ga flauwvallen. Had het amper gezegd of ik was al neergegaan. Voor ik het weet word ik wakker in een ziekenhuisbed naast Jesse. Jong, jong, hoe ik mij schaamde. Nico gans in paniek. Natuurlijk was ik lijkbleek en reageerde ik niet voor een aantal seconden. Eerst zijn papa, dan ik... Maar, alles bleek dan toch in orde te zijn na wat bloeddruk nemen etc. Heeft mij wel schoon $100 gekost. Rond 1 uur waren we daar pas buiten en voelde ik me nog tamelijk slap. Mij de volgende dag maar ziek gemeld en het wat rustig aan gedaan. Jesse gaan bezoeken en 's avonds met Nico toch de auto in Denver gaan halen.

Zaterdag verzekering gekocht, platen gaan halen enzovoort en namiddag Jesse opnieuw gaan bezoeken na zijn operatie aan zijn knie. Zondag was het dan Pasen. Eerst naar de kerk geweest, iets gaan eten met Jacque en dan 's avonds nog maar eens naar het ziekenhuis voor een 'paasfeest'. De familie Myers had overschot van hun eten gebracht en zo hebben we het nog een beetje kunnen vieren.

En maandag was het dan maar weer aan't werk. Ik geef nu elke dag een half uurtje Nederlandse les aan een jongen van mijn klas. Hij kan het heel goed en onthoudt super veel op korte tijd. 's Avonds dan maar mijn belastingen gedaan en het ziekenhuis betaald. Dinsdag heeft Nico met Desperation Band een nieuwe CD uitgebracht. Hier kan je wat demo's beluisteren en de CD kopen: http://itunes.apple.com/us/album/center-of-it-all/id513137095

Woensdag was het DSM (jeugd) en heeft het serieus wat geonweerd. En vandaag na school is Nico langsgekomen, hebben we samen spaghetti gemaakt en zijn we naar Chuck-e-Cheese's geweest (een soort van binnenkermis - voor kleine kinderen wel te verstaan). Was leuk :)

Citaat van de week (een studente in mijn klas in het midden van de les terwijl je niks mag eten in de les):
Studente: "Look at my baby M&M's!" (houdt een kleine m&m omhoog om het mij te laten zien)
Ik: "Why do you even have M&M's right now?"
Studente: "What? It doesn't count. They're not real!"

Ik wou dat ik meer dingen kon onthouden ... :D

Eveline

Technieken voor het lesgeven

Nog een weekje en dan is het Spring Break :). Wat fijn om betaald te worden voor vakantie. En fijn om een week te hebben om alles voor te bereiden voor de laatste twee maanden. Vorig weekend hadden we op school een verplichte workshop. Het hele geval heet 'High Trust' en is een techniek van lesgeven gebaseerd op een wederzijds vertrouwen van leerkracht en leerlingen. Enkele technieken zijn: "Alles in het positieve zetten" bijvoorbeeld ipv "Stop met praten" wordt het dan "Nu mag je hier kijken en luisteren". De student moet dat laatste dan herhalen wanneer je vraagt "Wat is je job op dit moment" (daar kijken en luisteren). Dan antwoord je iets zoals: "Geweldig! (zonder sarcastisch over te komen)"en wanneer ze dit herhalen nemen ze er 'een morele verantwoordelijkheid over en doen ze het (normaal gezien) geen twee keer. Het is ook aangeraden om altijd erg blij te zijn wanneer we de leerlingen zien en iets over hen persoonlijk te weten te komen. Natuurlijk probeer ik dit en de vragen die ik tot nu toe gekregen heb zijn: 'Hoeveel koffie heb je deze morgen gedronken?', 'Wat heb je gegeten vandaag?', 'Ben je verloofd?' Maar, hoe zotter, hoe beter. Dus het lijkt te werken. Ook moeten we onze handen en armen (liefst in een hoek met de wijsvinger, duim en middelvinger uitgestoken) gebruiken (wat voor mij geen probleem is) en deze gebaren langer dan normaal aanhouden. Het lijkt te werken. Volgens deze manier van lesgeven moet de student altijd kans tot succes hebben. We mogen hen dus niets aanbieden dat ze niet weten of te moeilijk is en hun klaarstomen voor wat er aankomt. Het hen dus eerst vertellen en dan vragen dat ze het nazeggen... En er zijn nog honderden andere technieken en manieren: http://www.hightrust.net/
Neem eens een kijkje op de website :). Het was me het weekend wel. Nico zit weer ergens anders (dat lijkt elke keer wel zo wanneer ik een blog schrijf) maar is morgen al weer terug :).

De rest van mijn geheugen laat me in de steek...

Love is in the air

Even tijd voor de les om snel een blog te schrijven en te reflecteren over vriendschap.
Vorige week vrijdag mocht ik een vriend van Nico helpen met alles klaar te zetten voor een aanzoek. Hij ging zijn vriendin ten huwelijk vragen. Het plan was dat ik samen met haar ging koken bij Nico zijn thuis (omdat ik al daar was) en we samen wat konden bijpraten. Meteen na school reed ik dan maar naar Nico zijn thuis om het hele huis ondersteboven te vinden. Krantenpapier, bloemblaadjes, bloemtakken, kaarsen, alles lag door elkaar. Dus deed ik maar wat ik het beste kan: opruimen! Terwijl Nico en zijn vriend de kaarsen overal aanstaken, en de mama van zijn vriend alle bloemstukken nog een laatste schikking gaf, ruimde ik dus ondertussen alles op. Het zag er fantastisch uit!. Van de deur had hij een pad met kaarsen gemaakt helemaal naar de keuken. Overal stonden er kaarsen en foto's verspreid van hen met hier en daar een notitieblaadje over hun relatie samen. In de keuken is er een 'sunroom'. Een soort van kleine veranda. Die hadden ze helemaal toebedekt, beige gordijnen aan de ramen, bloemen en kaarsen overal. Echt super romantisch. Natuurlijk was mijn vriendin te vroeg! Ik haar snel gebeld om te zeggen dat ik nog niet daar was, maar dat ze al maar naar binnen mocht gaan. Ze was verrast! Een supermooie ring ook. Soit, het was romantisch en toen zijn Nico en ik er maar vandoor gegaan na hun gefeliciteerd te hebben. Daarna ben ik nog met een andere vriendin iets gaan eten en de dag daarna gaan shoppen. 's Avonds waren Nico en ik dan met het nieuw verloofde koppeltje iets gaan eten. Ons eten kwam pas 50 minuten later opdagen, dus kregen we het gratis. En zijn we later naar de film gegaan.
Zondag ben ik eindelijk inkopen gaan doen.:)

De bel gaat zodadelijk !

Op, op, alles is op!

Wat doe je als je te lui bent om naar de winkel te gaan om inkopen te doen en het sneeuwt... Niet naar de winkel gaan en maar een blog schrijven. Het vervelende aan winkelen is dat ik het altijd tot het laatste moment uitstel. Wat at ik dus vandaag? Tonijn met gestoomde groenten en een tortilla. Geweldige combinatie natuurlijk. Ik voel me juist Samson en Gert: "...en waar is de limonade? Op, op, alles is op." Morgen ook maar iets bij elkaar sprokkelen om te eten... Aiki Super Noodles worden het waarschijnlijk. Alles wordt zo rap slecht, en om voor 1 persoon te winkelen is echt niet gemakkelijk in de US of A waar alles in 'supersize' verkocht wordt. Aardappelen en ajuinen worden meteen slecht, maar het brood blijft wekenlang goed (en is ook niet te eten). Nja, maakt niet uit. Zaterdag wordt de inkoopdag!

Spring Break komt dichterbij, wat wil zeggen dat het daarna nog maar 2 maanden school is! Het tweede semester vliegt voorbij. De presentaties zijn juist achter de rug. Frans I gaf presentaties over verschillende monumenten in Parijs en in Frans II ging het over Frans-talige personen... Het zijn toch altijd dezelfde studenten die nooit op tijd klaar zijn. Er waren er zelfs die zeiden: 'Geef mij maar een nul. Ik krijg het toch niet af.' Moet ge denken dat we hier al van begin Januari mee bezig zijn eh! Daar gaat mijn haar dan van recht staan. Sommige studenten zijn zo laks dat ik ze gewoon door elkaar wil schudden! Niet normaal. Ik wil hun goede punten geven, wat echt zo gemakkelijk zou zijn als studenten alleen maar hun werk wilden doen en op tijd wilden inleveren. De helft van de tijd geef ik een 10 als alles ingevuld is ... het moet nog niet eens juist zijn. En dan nog leveren ze hun werk gewoon niet in. ;lkasjgljsfjsfalkjalkjfnnvncsnvnaf. Frustratie alom.

Vandaag was er een 'assembly' in de sporthal. De leerkrachten lieten zich van hun beste kant zien. We hadden 'sumo' pakken gehuurd om mee te worstelen. Er waren wedstrijden tussen leerkrachten en we speelden enkele 'skits'. In een groep van ongeveer 6 leerkrachten speelden we studenten en 1 leerling speelde leerkracht. We haalden echt alles boven. Het is een beetje moeilijk uit te leggen maar we staken vooral de draak met hetgeen wat leerlingen honderd keer op een dag vragen: 'Mag ik naar het toilet? Ik heb een papercut, mag ik naar de verpleegster? Moeten we vandaag iets doen? Hadden we huiswerk? Hoe, hebben we een toets vandaag? Wat is uw favoriete kleur? Hoe was uw weekend (vragen ze op woensdag)?' Of het honderd keer opstaan om een zakdoek te nemen enz... Soms denk ik dat ik mijn roeping gemist heb... improvisatie is altijd leuk om te doen! Maar, lesgeven is soms ook wel een beetje toneel spelen. Dus waarschijnlijk zit ik hier wel goed :). Nadien kwamen er studenten op mij af om te zeggen dat ik het op hun gemunt had... terwijl ik hun helemaal niet in gedachten had :D. Heel grappig.

Hmm, nu ga ik me wat bezig houden met deze website. We houden nooit op met leren eh :)
http://foreign-language-conference.wikispaces.com/

A bientôt !

Technologie

Even reflecteren over het gebruik van technologie en energie. Wat zijn we weinig waard wanneer de stroom uitvalt! Ik zit hier nu, zonder stroom, wat wil zeggen dat het licht niet werkt, de TV niet aangaat, de verwarming uitstaat. Ook de diepvriezer en de frigo werkt niet meer, maar het schoonst van al: het internet gaat nu ook niet aan! Hoe afhankelijk ben ik van deze vorm van technologie! Ik voel me helemaal afgesloten van de buitenwereld. Ik had van alles gepland voor vanavond: een blog schrijven, brood bakken (het recept had ik eerder online gevonden en dus niet opgeschreven), film tickets bestellen, emails sturen, muziek beluisteren (liedjes die ik nog niet gedownload had), mijn haar stijf maken... Al deze dingen lukken me niet zonder internet of stroom. Wat doen we dan? De computer nemen! Gelukkig werkt die nog even op batterij en hebben we geen stroom nodig. Ik had ook even goed pen en papier kunnen nemen en het daarop beginnen schrijven, maar zo basic had ik niet nagedacht en mijn eerste idee was ‘computer!’. Typisch. 

Technologie gaat zo snel vooruit, zo snel dat we zelfs niet meer weten hoe we zonder dit nog iets moeten doen. Vroeger was ik het altijd die mama of papa moest helpen met alle nieuwigheden: een laptop, een afstandsbediening, CD-ROM installeren, noem maar op. Nu heb ik zelfs moeite met eender van deze dingen en vraag ik sneller mijn studenten om hulp. Ik had me nochtans zo voorgenomen nooit die leerkracht te zijn die dom staat te kijken naar de cassette recorder en niet weet hoe de TV werkt. Tsja ... 

De laatste weken heb ik het ‘Nieuwjaar’s’ dipje, zoals ze dat noemen, wel gevoeld. Ben moe, heb niet veel zin, wil niet vroeg opstaan... maar we blijven doorgaan! Ik ben klaar voor de lente en de dagen die wat langer gaan duren. Ik vind het toch maar niks dat het om 17u al donker is. Mijn klaslokaal heeft geen raam dus veel daglicht krijg ik niet te zien. 

Vier uur later is er dan toch weer stroom en draait de wereld weer zoals het hoort.... fjoew! 

Hela Hola

Elke keer denk ik: 'Ik moet nog een blog schrijven.' En elke keer duurt het mij weer twee weken voor ik me er ook aan zet. Dus hier is een poging tot. Sorry als alles wat door elkaar geklotst lijkt (mijn Nederlands is toe aan verbetering....blaaaah).

Het schoolleven begint stilletjes aan weer zijn draai te vinden. Ik vind het nog altijd werkelijk absurd dat ik Franse les geef - maar wat een zegen. Heb mijn 'contract' voor volgend jaar al ondertekend, dus ben ik nog een jaartje zoet.

Ik ben het meest trots op mijn eerste jaars. Ik heb echt het gevoel dat ze al een aardig mondje Frans kunnen. Ze vormen zinnen en schrijven verhaaltjes. Een van dees zal ik eens wat foto's nemen van wat ze allemaal schrijven. Het is echt wel heel leuk om te zien/doen.

Het moeilijkst vind ik het feit dat sommige hun huiswerk nooit inleveren (of veel te laat). Ik wil graag dat iedereen een A of een B heeft, maar sommigen vegen er gewoon hun voeten aan! Hoe vaak ik ook blijf zeggen: vergeet uw huiswerk niet.... Het helpt niet veel. En daar erger ik mij dan aan.

Nico zit op dit moment in Nieuw Zeeland... ver ver weg. 6 februari is hij terug. Op dit ogenblik ben ik het best wel gewoon dat hij er niet is. Maar dat zal tegen volgende week wel anders zijn.

Ik weet nooit goed wat schrijven op deze blog en soms vind ik dat ik zaag :D. Dan vraag ik mij af of iemand dit wel leest. Als iemand specifiekere vragen heeft, mag dat ook altijd. Da's gemakkelijker om te schrijven dan iets uit het niets halen.

Kent iemand nog een goed Frans lied om leerlingen aan te leren?

School's back in session

En we zijn weer begonnen. Ik heb eigenlijk nog maar twee dagen achter de rug. Vorige week donderdag was de eerste dag terug naar school, maar vrijdag zat ik al weer in de auto op weg naar Vegas. Ik had Nico tickets voor Celine Dion cadeau gedaan. We hebben een auto gehuurd en zijn vrijdag dan vertrokken. De 11 uur in de auto ging wel vrij gemakkelijk voorbij. Zaterdag hebben we wat rondgelopen op de Las Vegas Strip en zijn we 's avonds dan naar Celine Dion geweest. Geweldig! Ik zou zo terug gaan. Zo, zo, zo mooi! Ik kan het niet omschrijven. Echt geweldig.

En zondag was het dan weer 11 uur terug naar huis.
Vandaag weer naar school. Het is fijn om terug een routine te hebben.

Geschenkjes

Terwijl ik mijn blog schrijf, zijn mijn studenten van het tweede jaar Frans hun examen aan het maken. Twee examens van 90 minuten per dag en een hele namiddag om ze te verbeteren. Deze school is een 'college prep' school. Ze willen de leerlingen klaarstomen voor de universiteit. Ze doen er alles aan om hun studenten te helpen zodat ze vast en zeker slagen. Deze week hebben ze zelfs een 'award' gekregen. En voor het krijgen van deze 'award' krijgen de studenten (en ook de leerkrachten niet te vergeten) een extra dag vakantie! Hoe geweldig is het lesgeven in de VS!

Het is een superdrukke week. Elke avond is er wel een kerstfeestje of iets dergelijks om naar toe te gaan. Ik ben tot zaterdagavond volgeboekt. (En zondag vertrekken we!!) Nico en ik zijn erg verheugd dat we samen naar Belgie kunnen komen. We kijken er echt naar uit. We gaan twee daagjes naar Parijs. (Ik vind dat wel nodig als leerkracht Frans... :D)

Ik herinner mij een Klasse voor Leerkrachten te lezen over het onderwerp 'cadeautjes'. Leerkrachten vonden het niet nodig om geschenken van leerlingen te krijgen omdat ze er toch niets mee gingen doen: een tas met 'beste juf' op, chocolade, ... Het middelbaar is dan toch iets geheel anders! Studenten geven de beste geschenken!
Hier een lijstje:
- een appeltje om in de kerstboom te hangen met aan de ene kant de Franse vlag en aan de andere kant de Belgische
- een paar handschoenen (juist wat ik nodig had).
- lipgloss
- een tegoedbon voor Starbucks
- zelfgemaakte koekjes
- kerstkaarten (gekocht en zelfgemaakt)
- een zakje vol met spulletjes: oplos, chocomelk, thee, lepeltjes met harde chocolade (om in de chocomelk mee te roeren), en een kaneel cakeje.

Ik zeg niet nee tegen geschenkjes :D.

Tot binnenkort !!

Update

 De derde jaars hebben verhaaltjes geschreven. 

 Wat je wel en niet moet doen om te slagen ...

We hebben 1 zang wedstrijd gewonnen en 1 verloren. Hier een foto van de winnaars. Ze hadden het geweldig gedaan! Foto's, slideshow, tekeningen, choreografie en confetti om mee te eindigen. Ze hebben zeker en vast hun best gedaan. (video op Facebook)

Eveline

Info info info

Nog twee weken en dan is het al kerstvakantie! Wat gaat de tijd snel wanneer je druk bezig bent. Deze week ben ik begonnen met Zumba - twee dagen per week na school komt een dochter van één van de leerkrachten lesgeven. Een leuke bezigheid en nodig voor de ontbrekende conditie.

Vorige week had ik drie dagen vrij voor Thanksgiving. Jessica (Nico zijn zus) was de hele week hier. Het was heel leuk om van alles samen te doen. Vorige vrijdag ben ik kerst inkopen gaan doen.

Volgende week doen we samen met de Spaanse klas een 'sing off'. De Spaanse studenten zingen 'La Bamba' en mijn klassen zingen 'Alouette' of 'Aux Champs-Elysées'. Hieronder een link voor een klein voorsmaakje. De wedstrijd is dinsdag!

Het wordt koud! Iedereen die het ooit beu was om sokken en handschoenen voor Kerst te krijgen.... dit jaar heb ik er echt nodig! Brrr... Maar het is dus tijd voor wat kerstverlichting.

Happy Holidays

P.S. Hopelijk vindt de Sint mij hier :)

"Kids say the darndest things"

Ah, de wereld der bloggers. Hier ben ik weer.
Studenten - wat zijn ze toch grappig. Hoe leuk is het om les te geven aan 'high schoolers'. Toen ik les gaf aan de lagere school had ik 's avonds nooit het gevoel van: Wat heb ik toch weer goed gelachen vandaag. Nee, het was eerder van: pff, morgen opnieuw. Het middelbaar is heel iets anders.

Voorbeeld 1: Ze kunnen grappen maken in het Frans.

Student: Madame!
Ik: Yes?
Student: What did the child say when he saw that car with all the S's go by?
Ik: Hmm ?
Student: Look at that 'S car go' (escargot).

Voorbeeld 2: Ze verwachten extra punten voor alles.

Ik: Asseyez-vous, s'il vous plaît.
Student: Do we get extra credit if we do?

Voorbeeld 3: Ze doen hun best wanneer 'onbekende' mensen komen kijken.

Vandaag waren er mensen op bezoek van het algemene schoolbestuur. Elke keer wanneer er iemand binnenkwam had ik super voorbeeldige studenten! Wanneer de persoon terug buiten ging en de deur dicht sloeg, steeg er een immense zucht de lucht in en kwam er natuurlijk weer de vraag: "Do we get extra credit now?"

Voorbeeld 4: Zijn het geen extra punten dan is het wel snoep.

Ik: Asseyez-vous.
Student: Do we get skittles if we do?

Ik: Just start on this exercise and then go on to the next one.
Student: Can I get some skittles for motivation?

Nu op een dag was mijn zak met skittles verdwenen. Ik wist dat het rond een bepaald uur geweest moest zijn en verdacht al enkele studenten. De volgende dag deelde ik mee dat mijn snoep op een mysterieuze wijze was verdwenen. Als iemand iets verdacht zou hebben gezien rond de school werden ze vriendelijk gevraagd dit te melden. Nu kwam er 1 student met de opmerking: 'If we bring you a new bag of skittles, do we get extra credit?' Waarop ik antwoordde: 'If you tell me who did it, I might consider it.' Nu, nog geen twee uur later stonden er drie flinke jongens in mijn klas met vier grote zakken skittles. 'Well, well, well...' Ik verdacht nog een vierde, maar die was er niet bij (een andere student had mij al meegedeeld dat deze wel degelijk de dader was). Wanneer ik dan de prangende vraag stelde, wie van u drie was het, zei de eerste: hij was het; en de andere: nee, hij was het; waarop de laatste: nee ik was het. (En ze waren het geen een van de drie). Ze lieten niks los, en gaven hun vriend ook niet prijs. Ze waren er zelfs niet bij betrokken op het moment van de daad zelf (al hadden ze het zelf wel gewild). Wat een vriendenliefde.

Voorbeeld 5: Ze zeggen de gekste dingen.

Ik wou dat ik alles kon opschrijven wat mijn studenten dagelijks zeggen. Ik vraag mij af waar ze het halen. Ik had hun verteld dat het 'Vlaamse' woord voor confituur 'gelei' is. Hun antwoord: 'That's just the ghetto way of saying jelly - that could be a black girl's name". En vanaf nu noemt één student zich dus vol vertrouwen 'zjelay'.

Ik ga mijn best doen om dingen op te schrijven - ze zijn soms echt te grappig om na te vertellen.

Nu maar genieten van mijn rustig weekend en zondag een concert van Sting ! Hmmm...

The Proud, The Few...

Wat zijn Amerikanen toch trots. Nee, niet hoogmoedig, geen grootheidswaanzin, gewoon oprecht fier. Gisteren hadden we een 'National Honor Society' assembly. De hele school kwam samen in de turnzaal om 8 nieuwe leden van deze 'club' in te huldigen. Voor deze 8 leerlingen was er een heuse samenkomst georganiseerd met het koor, de band, taart - alles er op en er aan. Wie in NHS wil zijn moet een goed percentage hebben (een minimum GPA van 3.5) en worden speciaal geselecteerd op basis van lovende aanbevelingsbrieven. Door het jaar doen deze studenten dan vrijwilligerswerk en proberen ze de samenleving beter te maken. Amerikanen zijn zo trots op alles wat vrijwillig, 'above en beyond' is. Een heel uur werd ervoor uitgetrokken om deze studenten in de bloemetjes te zetten. Wat nog leuker was: als leerkracht moesten we een 'gown en hood' aandoen. Zie hier een voorbeeld: http://www.brownsgrad.com/shop/images/bachelor_regalia1.gif (zonder het hoedje weliswaar). 

Vandaag was het weer zo'n fiere dag: Veteran's Day oftewel Wapenstilstand. We kregen een kleine, door veteranen handgemaakte 'poppie' bloem (bolpapaver) opgespeld en bij dit bloemetje hoorde een kaartje. En wat stond er op dit kaartje? Jawel, 'In Flanders Fields'. Hoe zo'n gedicht het 'nationaal gevoel' toch al niet kan teweegbrengen (het was niet eens geschreven door een Belg). Ja ja, wanneer je ergens anders gaat wonen, word je ineens fier op waar je vandaan komt. Vreemd hoor.
In al mijn klassen heb ik dan maar in eens meegedeeld hoe en wat Flanders is en waarom dit gedicht zo belangrijk is (met dank aan Werner van de KHLim die ons op sleeptouw nam doorheen Ieper en omstreken). Dus ter ere van 11.11.11 hadden we ook vandaag weer een 'assembly'. Na het volkslied, een patriottisch lied, God Bless the USA en een hele medley van liederen van elke afdeling van het leger (Navy, Army, Air Force, Marines, Coast Guard...) was het de beurt aan een spreker wiens CV ellenlang was en ik hier niet nog eens kan opnoemen. Ik geloof dat hij niet ouder dan 50 geweest kon zijn, maar een ellenlang CV niettemin. Hij vertelde hoe hij aan het werk was in 'the Pentagon' toen op 11 september 2001 het vliegtuig in het gebouw vloog. Hij vertelde hoe hij juist iets gelezen had uit het boek "My Utmost for His Highest", opstond van zijn bureau en tegen de grond vloog na de krachtige schok die het vliegtuig teweeg bracht. Hij vertelde hoe hij niet zeker wist wat er gaande was. Hij zag een vrouw, in shock, verbrand - maar deed niets. Dit was een moment dat hem wakker schudde. Iemand anders hielp de vrouw in veiligheid en hij realiseerde zich dat door God's genade deze vrouw hulp had ontvangen. Hij realiseerde zich dat door God's genade hij nog in leven was (zijn bureau zou namelijk twee maanden eerder verhuisd moeten zijn naar de plaats waar die dag het vliegtuig neerkwam, maar door omstandigheden in de bouw waren ze nog niet verhuisd). Hij eindigde met een citaat van C.S. Lewis: “Nations, cultures, arts, civilization – these are mortal, and their life is to ours as the life of a gnat. But it is immortals whom we joke with, work with, marry, snub, and exploit – immortal horrors or everlasting splendors.” 
Er zijn geen gewone mensen. Je praat niet tegen 'sterfelijke' mensen - iedereen gaat later ergens naartoe. Vandaag is het aan ons om een verschil te maken. Niet morgen, vandaag. In al het dagdagelijkse, het normale, het gewone, het saaie, heb je zelf de kans om iets buitengewoon te doen. Wat een stof om over na te denken. 


Ja, ze kunnen er wat van. De trotse, fiere, zelfzekere Amerikanen. Ze doen graag iets voor een ander. Daar kunnen we wat van leren. 

Tijd, tijd, tijd

Uiteindelijk hebben we ook hier de klok een uur achteruit gezet, waardoor ik nu dus een uur te vroeg klaar ben voor de kerk en wat tijd heb om te bloggen. Ik had echt mijn best gedaan om wat langer te blijven liggen, maar dat ging toch niet zomaar.

De voorbije week heb ik mijn rijbewijs gehaald. Vijf minuutjes rond de blok en hup, 94%. Nu ben ik dus helemaal officieel met al mijn papierwerk. Dit weekend was Nico weer ergens piano aan het spelen en heb ik tijd genomen om wat met meisjes samen te zijn :). Fijn om te weten dat er vriendinnen zijn die hetzelfde doormaken. Gisterenavond hebben we een serieuze 'girls night' gehad met pizza, salades, wijn en tequila... verfijnd natuurlijk. Gepraat over van alles en nog wat.

Oh, en ik heb weer 25 foto's gratis laten uitprinten. :) Hmmm...

Snow Day

Het schijnt hier altijd op woensdag te sneeuwen! Vandaag hadden we dus WEL een snow day. Eerst bleek het om een '2 hour delay' te gaan. Leerkrachten moesten dan voor 9u op school zijn en school zou om 9u45 beginnen. Dus ik maar naar TV blijven kijken, toch aan't hopen dat het nog een snow day zou worden, maar niks. Ik zorg ervoor dat ik goed op tijd vertrek omdat het er toch best erg uitzag buiten. Hoe meer ik richting mijn werk rij, hoe beter het weer wordt en ik zie dat het eigenlijk allemaal niet zo erg is. Ik rij bijna de parking van mijn school op wanneer de telefoon gaat. Ik neem op en hoor: 'This is an automated message. Please listen carefully: due to inclement weather school will be CLOSED today'. En daar stond ik dan voor de deur! Toch maar wat spullen binnen gaan zetten en hop terug weg.

Nico woont nu bij vrienden samen in een huis. Wat beter te doen dan maar daar naar toe te gaan. Bij zijn thuis lag bijna niks van sneeuw! Zaterdag had ik hem geholpen zijn kamer in te richten. Ik had maar direct wat foto's opgehangen, boeken neergezet en zijn bed opgemaakt. Vandaag hebben we nog wat lampen gehangen, de droogkast vervangen, nieuwe stopcontacten geplaatst en heb ik gedaan wat ik het beste kan: opgeruimd! Zie hieronder wat fotootjes van het 'kleurrijke' huis.

Maandag was het Halloween. Bij mij is er niemand aan de deur geweest. Een vriendin was langsgekomen en we hadden samen eten gemaakt. Haar vriend woont ook bij Nico, dus hadden we de overschot ingepakt en waren we richting 'The Blue House' gereden. Drie jongens en hun drie vriendinnen. Het was een gezellig onderonsje.

 

 

 Wat een snow day! 

Ondertussen zitten we bij _DSM, de jeugdgroep van de kerk en is de sneeuw al helemaal weg (het had nog geen 4 uur nodig). Morgen wordt het dus weer een gewone schooldag. :) Een tussendoortje was heel welkom.

x

Deze week

Deze week was het oudercontact. Eigenlijk wel een hele leuke ervaring. Veel ouders waren van buitenlandse afkomst: Mexico, Duitsland, Zwitserland, ... Fijn om te ontmoeten en wat culturele achtergrond met hen te delen.

Woensdag was ook de eerste keer dat het serieus gesneeuwd heeft. Soms als het echt erg is buiten, geven ze een 'snow day' wat nu niet het geval was. Hopelijk volgende keer wel :).

Donderdag hadden Nico en ik 'date night' en hadden we cadeautjes uitgewisseld. Hij heeft voor ons tickets gekocht om naar 'Sting' te gaan kijken in November en ik had hem 'Settlers of Catan' gekocht. Eigenlijk wel een leuk spel moet ik toegeven. Ik heb het nog nie genoeg gespeeld om echt leuk te vinden, dus daar werken we dan aan eh :).

Vandaag was het 'Knowledge Bowl' competitie. De hele morgen speelden we tegen verschillende scholen. Ik denk dat we 15de waren van de 25. Niet geweldig, maar ook niet helemaal slecht. Rampart High School had gewonnen.

Volgende week wordt weer een drukke week, maar da's voor dan :). Daar denken we nu nog niet aan.

x

Clean up, Clean up

Ok, hier nog maar eens een blogje. Nico zit weer maar eens in een andere staat wat mij dus tijd geeft om wat te poetsen, op te ruimen en het een en ander bij te werken: dus ook een blog.
Een paar foto's van wat nieuwe spulletjes:

Via een website had ik een deal gevonden waar je een foto collage kon laten afdrukken volledig gratis. Normaal gezien zou ik hier dus 8 dollar aan besteed hebben. De fotokaders waren $4 elk, maar aan de helft van de prijs. Voor de twee foto's + kaders heb ik dus $4 betaald en $12! uitgespaard. Ik hou van Amerika :). 

Ik probeer dus nooit de volledige prijs te betalen. Iets wat erg in is op't moment is 'couponing'. Er is zelfs een TV programma genaamd 'Extreme Couponing'. Niet normaal hoeveel die mensen uitsparen. (Sommige gaan er wel wat over). MAAR, er is dus een website: thekrazycouponlady.com waar je een heleboel coupons vindt en soms zelfs gratis dingen. Dus bij deze - mijn gratis foto's. 

De 'wall art' was ook aan de helft van de prijs. Voor in mijn kamer heb ik "stick art" gekocht. 6 van die stickers voor 9 dollar ipv 18. Het kleine kadertje voor in de badkamer was nog ongeveer $3 ipv. $8. En het past nog mooi ook. Voor de rest had ik nog een kaars gekocht die ook aan de helft van de prijs was. 

Ik ben ook eindelijk toegekomen aan het ophangen van mijn spiegel. Ik heb eerst even eigenhandig wat gaten in de muur geboord om dan de plastieken muur dingetjes er in te vijzen en uiteindelijk mijn spiegel tussen de vier plastieken 'houdertjes' te plaatsen. Hij hangt iets te laag... maar ja. De gaten zitten in de muur en 't is geen zicht om er nog wat bij te boren. En met dank aan Lynn voor de foto's die ik zo maar tegen de muur heb geplakt met plakband :). 

Mijn 2 kaarsjes en wat gedroogde bloemen: 

Ik ben nu ook officieel 'STAFF' met mijn badge. Nu kunnen ze zich al niet meer vergissen of ik nu wel student ben of niet. 

En dan ga ik nu maar mijn Amerikaanse maaltijd benuttigen: macaroni and cheese (met wat zelf toegevoegde 'gezonde' hamburgers) en ice tea. 

Yumm...

:)

Gisteren was het een vrije dag en was ik met Nico zijn familie in Denver Braziliaans gaan eten voor Jacque haar verjaardag. Geweldig lekker.
Vandaag was het dan gewoon terug school - wat vlot voorbij ging. Toen ik na school aan de auto kwam, zag ik dat ik platte band had! Lap! Dan maar terug naar binnen om een 'man' te zoeken die me daarbij kon helpen. (Ik kan dat zelf ook hoor, maar khad nu eenmaal nette kleren aan en dan ging da zomaar nie eh). Ik had ook geen 'jack' om de auto omhoog te helpen. Nog al een geluk dat de leerkracht Spaans mij een handje kon helpen. Half uur aan gesukkeld en dan toch een nieuwe op gekregen.
Even bij het restaurant gestopt zodat Jesse het wiel kon nakijken, maar alles leek toch in orde. Morgen zet hij er een nieuwe op. Dan maar daar gegeten met Cassie en dan naar huis.
's Avonds was Nico langs gekomen en had hij van alles bij: eieren, brood, caprisun, ijs creme, pizza en een bos bloemen :). Zomaar uit het niets! Meeh wat ben ik toch een gelukzak.

:) :)