Hela Hola

Elke keer denk ik: 'Ik moet nog een blog schrijven.' En elke keer duurt het mij weer twee weken voor ik me er ook aan zet. Dus hier is een poging tot. Sorry als alles wat door elkaar geklotst lijkt (mijn Nederlands is toe aan verbetering....blaaaah).

Het schoolleven begint stilletjes aan weer zijn draai te vinden. Ik vind het nog altijd werkelijk absurd dat ik Franse les geef - maar wat een zegen. Heb mijn 'contract' voor volgend jaar al ondertekend, dus ben ik nog een jaartje zoet.

Ik ben het meest trots op mijn eerste jaars. Ik heb echt het gevoel dat ze al een aardig mondje Frans kunnen. Ze vormen zinnen en schrijven verhaaltjes. Een van dees zal ik eens wat foto's nemen van wat ze allemaal schrijven. Het is echt wel heel leuk om te zien/doen.

Het moeilijkst vind ik het feit dat sommige hun huiswerk nooit inleveren (of veel te laat). Ik wil graag dat iedereen een A of een B heeft, maar sommigen vegen er gewoon hun voeten aan! Hoe vaak ik ook blijf zeggen: vergeet uw huiswerk niet.... Het helpt niet veel. En daar erger ik mij dan aan.

Nico zit op dit moment in Nieuw Zeeland... ver ver weg. 6 februari is hij terug. Op dit ogenblik ben ik het best wel gewoon dat hij er niet is. Maar dat zal tegen volgende week wel anders zijn.

Ik weet nooit goed wat schrijven op deze blog en soms vind ik dat ik zaag :D. Dan vraag ik mij af of iemand dit wel leest. Als iemand specifiekere vragen heeft, mag dat ook altijd. Da's gemakkelijker om te schrijven dan iets uit het niets halen.

Kent iemand nog een goed Frans lied om leerlingen aan te leren?

School's back in session

En we zijn weer begonnen. Ik heb eigenlijk nog maar twee dagen achter de rug. Vorige week donderdag was de eerste dag terug naar school, maar vrijdag zat ik al weer in de auto op weg naar Vegas. Ik had Nico tickets voor Celine Dion cadeau gedaan. We hebben een auto gehuurd en zijn vrijdag dan vertrokken. De 11 uur in de auto ging wel vrij gemakkelijk voorbij. Zaterdag hebben we wat rondgelopen op de Las Vegas Strip en zijn we 's avonds dan naar Celine Dion geweest. Geweldig! Ik zou zo terug gaan. Zo, zo, zo mooi! Ik kan het niet omschrijven. Echt geweldig.

En zondag was het dan weer 11 uur terug naar huis.
Vandaag weer naar school. Het is fijn om terug een routine te hebben.

Geschenkjes

Terwijl ik mijn blog schrijf, zijn mijn studenten van het tweede jaar Frans hun examen aan het maken. Twee examens van 90 minuten per dag en een hele namiddag om ze te verbeteren. Deze school is een 'college prep' school. Ze willen de leerlingen klaarstomen voor de universiteit. Ze doen er alles aan om hun studenten te helpen zodat ze vast en zeker slagen. Deze week hebben ze zelfs een 'award' gekregen. En voor het krijgen van deze 'award' krijgen de studenten (en ook de leerkrachten niet te vergeten) een extra dag vakantie! Hoe geweldig is het lesgeven in de VS!

Het is een superdrukke week. Elke avond is er wel een kerstfeestje of iets dergelijks om naar toe te gaan. Ik ben tot zaterdagavond volgeboekt. (En zondag vertrekken we!!) Nico en ik zijn erg verheugd dat we samen naar Belgie kunnen komen. We kijken er echt naar uit. We gaan twee daagjes naar Parijs. (Ik vind dat wel nodig als leerkracht Frans... :D)

Ik herinner mij een Klasse voor Leerkrachten te lezen over het onderwerp 'cadeautjes'. Leerkrachten vonden het niet nodig om geschenken van leerlingen te krijgen omdat ze er toch niets mee gingen doen: een tas met 'beste juf' op, chocolade, ... Het middelbaar is dan toch iets geheel anders! Studenten geven de beste geschenken!
Hier een lijstje:
- een appeltje om in de kerstboom te hangen met aan de ene kant de Franse vlag en aan de andere kant de Belgische
- een paar handschoenen (juist wat ik nodig had).
- lipgloss
- een tegoedbon voor Starbucks
- zelfgemaakte koekjes
- kerstkaarten (gekocht en zelfgemaakt)
- een zakje vol met spulletjes: oplos, chocomelk, thee, lepeltjes met harde chocolade (om in de chocomelk mee te roeren), en een kaneel cakeje.

Ik zeg niet nee tegen geschenkjes :D.

Tot binnenkort !!

Update

 De derde jaars hebben verhaaltjes geschreven. 

 Wat je wel en niet moet doen om te slagen ...

We hebben 1 zang wedstrijd gewonnen en 1 verloren. Hier een foto van de winnaars. Ze hadden het geweldig gedaan! Foto's, slideshow, tekeningen, choreografie en confetti om mee te eindigen. Ze hebben zeker en vast hun best gedaan. (video op Facebook)

Eveline

Info info info

Nog twee weken en dan is het al kerstvakantie! Wat gaat de tijd snel wanneer je druk bezig bent. Deze week ben ik begonnen met Zumba - twee dagen per week na school komt een dochter van één van de leerkrachten lesgeven. Een leuke bezigheid en nodig voor de ontbrekende conditie.

Vorige week had ik drie dagen vrij voor Thanksgiving. Jessica (Nico zijn zus) was de hele week hier. Het was heel leuk om van alles samen te doen. Vorige vrijdag ben ik kerst inkopen gaan doen.

Volgende week doen we samen met de Spaanse klas een 'sing off'. De Spaanse studenten zingen 'La Bamba' en mijn klassen zingen 'Alouette' of 'Aux Champs-Elysées'. Hieronder een link voor een klein voorsmaakje. De wedstrijd is dinsdag!

Het wordt koud! Iedereen die het ooit beu was om sokken en handschoenen voor Kerst te krijgen.... dit jaar heb ik er echt nodig! Brrr... Maar het is dus tijd voor wat kerstverlichting.

Happy Holidays

P.S. Hopelijk vindt de Sint mij hier :)

"Kids say the darndest things"

Ah, de wereld der bloggers. Hier ben ik weer.
Studenten - wat zijn ze toch grappig. Hoe leuk is het om les te geven aan 'high schoolers'. Toen ik les gaf aan de lagere school had ik 's avonds nooit het gevoel van: Wat heb ik toch weer goed gelachen vandaag. Nee, het was eerder van: pff, morgen opnieuw. Het middelbaar is heel iets anders.

Voorbeeld 1: Ze kunnen grappen maken in het Frans.

Student: Madame!
Ik: Yes?
Student: What did the child say when he saw that car with all the S's go by?
Ik: Hmm ?
Student: Look at that 'S car go' (escargot).

Voorbeeld 2: Ze verwachten extra punten voor alles.

Ik: Asseyez-vous, s'il vous plaît.
Student: Do we get extra credit if we do?

Voorbeeld 3: Ze doen hun best wanneer 'onbekende' mensen komen kijken.

Vandaag waren er mensen op bezoek van het algemene schoolbestuur. Elke keer wanneer er iemand binnenkwam had ik super voorbeeldige studenten! Wanneer de persoon terug buiten ging en de deur dicht sloeg, steeg er een immense zucht de lucht in en kwam er natuurlijk weer de vraag: "Do we get extra credit now?"

Voorbeeld 4: Zijn het geen extra punten dan is het wel snoep.

Ik: Asseyez-vous.
Student: Do we get skittles if we do?

Ik: Just start on this exercise and then go on to the next one.
Student: Can I get some skittles for motivation?

Nu op een dag was mijn zak met skittles verdwenen. Ik wist dat het rond een bepaald uur geweest moest zijn en verdacht al enkele studenten. De volgende dag deelde ik mee dat mijn snoep op een mysterieuze wijze was verdwenen. Als iemand iets verdacht zou hebben gezien rond de school werden ze vriendelijk gevraagd dit te melden. Nu kwam er 1 student met de opmerking: 'If we bring you a new bag of skittles, do we get extra credit?' Waarop ik antwoordde: 'If you tell me who did it, I might consider it.' Nu, nog geen twee uur later stonden er drie flinke jongens in mijn klas met vier grote zakken skittles. 'Well, well, well...' Ik verdacht nog een vierde, maar die was er niet bij (een andere student had mij al meegedeeld dat deze wel degelijk de dader was). Wanneer ik dan de prangende vraag stelde, wie van u drie was het, zei de eerste: hij was het; en de andere: nee, hij was het; waarop de laatste: nee ik was het. (En ze waren het geen een van de drie). Ze lieten niks los, en gaven hun vriend ook niet prijs. Ze waren er zelfs niet bij betrokken op het moment van de daad zelf (al hadden ze het zelf wel gewild). Wat een vriendenliefde.

Voorbeeld 5: Ze zeggen de gekste dingen.

Ik wou dat ik alles kon opschrijven wat mijn studenten dagelijks zeggen. Ik vraag mij af waar ze het halen. Ik had hun verteld dat het 'Vlaamse' woord voor confituur 'gelei' is. Hun antwoord: 'That's just the ghetto way of saying jelly - that could be a black girl's name". En vanaf nu noemt één student zich dus vol vertrouwen 'zjelay'.

Ik ga mijn best doen om dingen op te schrijven - ze zijn soms echt te grappig om na te vertellen.

Nu maar genieten van mijn rustig weekend en zondag een concert van Sting ! Hmmm...

The Proud, The Few...

Wat zijn Amerikanen toch trots. Nee, niet hoogmoedig, geen grootheidswaanzin, gewoon oprecht fier. Gisteren hadden we een 'National Honor Society' assembly. De hele school kwam samen in de turnzaal om 8 nieuwe leden van deze 'club' in te huldigen. Voor deze 8 leerlingen was er een heuse samenkomst georganiseerd met het koor, de band, taart - alles er op en er aan. Wie in NHS wil zijn moet een goed percentage hebben (een minimum GPA van 3.5) en worden speciaal geselecteerd op basis van lovende aanbevelingsbrieven. Door het jaar doen deze studenten dan vrijwilligerswerk en proberen ze de samenleving beter te maken. Amerikanen zijn zo trots op alles wat vrijwillig, 'above en beyond' is. Een heel uur werd ervoor uitgetrokken om deze studenten in de bloemetjes te zetten. Wat nog leuker was: als leerkracht moesten we een 'gown en hood' aandoen. Zie hier een voorbeeld: http://www.brownsgrad.com/shop/images/bachelor_regalia1.gif (zonder het hoedje weliswaar). 

Vandaag was het weer zo'n fiere dag: Veteran's Day oftewel Wapenstilstand. We kregen een kleine, door veteranen handgemaakte 'poppie' bloem (bolpapaver) opgespeld en bij dit bloemetje hoorde een kaartje. En wat stond er op dit kaartje? Jawel, 'In Flanders Fields'. Hoe zo'n gedicht het 'nationaal gevoel' toch al niet kan teweegbrengen (het was niet eens geschreven door een Belg). Ja ja, wanneer je ergens anders gaat wonen, word je ineens fier op waar je vandaan komt. Vreemd hoor.
In al mijn klassen heb ik dan maar in eens meegedeeld hoe en wat Flanders is en waarom dit gedicht zo belangrijk is (met dank aan Werner van de KHLim die ons op sleeptouw nam doorheen Ieper en omstreken). Dus ter ere van 11.11.11 hadden we ook vandaag weer een 'assembly'. Na het volkslied, een patriottisch lied, God Bless the USA en een hele medley van liederen van elke afdeling van het leger (Navy, Army, Air Force, Marines, Coast Guard...) was het de beurt aan een spreker wiens CV ellenlang was en ik hier niet nog eens kan opnoemen. Ik geloof dat hij niet ouder dan 50 geweest kon zijn, maar een ellenlang CV niettemin. Hij vertelde hoe hij aan het werk was in 'the Pentagon' toen op 11 september 2001 het vliegtuig in het gebouw vloog. Hij vertelde hoe hij juist iets gelezen had uit het boek "My Utmost for His Highest", opstond van zijn bureau en tegen de grond vloog na de krachtige schok die het vliegtuig teweeg bracht. Hij vertelde hoe hij niet zeker wist wat er gaande was. Hij zag een vrouw, in shock, verbrand - maar deed niets. Dit was een moment dat hem wakker schudde. Iemand anders hielp de vrouw in veiligheid en hij realiseerde zich dat door God's genade deze vrouw hulp had ontvangen. Hij realiseerde zich dat door God's genade hij nog in leven was (zijn bureau zou namelijk twee maanden eerder verhuisd moeten zijn naar de plaats waar die dag het vliegtuig neerkwam, maar door omstandigheden in de bouw waren ze nog niet verhuisd). Hij eindigde met een citaat van C.S. Lewis: “Nations, cultures, arts, civilization – these are mortal, and their life is to ours as the life of a gnat. But it is immortals whom we joke with, work with, marry, snub, and exploit – immortal horrors or everlasting splendors.” 
Er zijn geen gewone mensen. Je praat niet tegen 'sterfelijke' mensen - iedereen gaat later ergens naartoe. Vandaag is het aan ons om een verschil te maken. Niet morgen, vandaag. In al het dagdagelijkse, het normale, het gewone, het saaie, heb je zelf de kans om iets buitengewoon te doen. Wat een stof om over na te denken. 


Ja, ze kunnen er wat van. De trotse, fiere, zelfzekere Amerikanen. Ze doen graag iets voor een ander. Daar kunnen we wat van leren.